YAĞM/ UR

Suyun, saldırma kuvvettine yeniliyor şehrim..

Âmâ evlerin yanından öylece akıp gidiyor sokaklarım.

Cinayetlerimi görmezden gelip,

Kapanıyor perdeler..

Korkak kaldırım taşları,

Tir tir titriyor saklarken cesetlerimi..

Yıldırım düşüyor birden şehrin göbeğine,

İkiye bölüyor coğrafyamı

Bir taraf kızıla kesiyor,

Kan revan..

Diğer yanda kalıyor katilin kahkahası...

Gök gürlüyor..

Kan dolu ağzımda öğürtüler..

Lambasız köşe başlarında,

Fısıltıyla söylenen bir türkü oluyor adım..

Erik ağacı,

Çiçeklerini yoluyor kahrından..

Sekiz sütuna manşetler yetmiyor

Katlimi anlatmaya..

Yüzünü gizleyen gün kızına veriyorum ifademi...

Ay batıyor..

Aç çıkıyor..

Batıp çıkıyor mavi siyah atlasa..

Delik deşik..

Kan sızıyor usul usul göğ(s)ümden

Bir AH! çekişle d/üşüyorum ihanetten.

Suyun saldırma kuvvetine yeniliyorum..