Bütün dertler gece olunca azardı

"Bütün dertler gece olunca azar" derdi eskiler..

Dertler gece olunca azardı..

Gece başlı başına AZARdı zaten, hala muhasebesini görebilen ruhlar için..

Öyle dikilir karşısına hesap sorardı insana..

Suratının ortasına tükürüverirdi , en okkalısından.. "

Sen de adam mısın?" diye başlardı konuşmaya, insanı ,insanlıktan zerre nasibini alanı yerin dibine sokardı..

Bütün dertler gece olunca azardı..

Gece olunca sarardı hastalıklı ruhları ateş..

Sıtmaya tutulmuş gibi titrerdi, yorganını dişleyenler..

Duvarlar, bütün ağırlığıyla üzerine devrilir, bütün eski kelimeler bir ağızdan konuşmaya başlardı..

Kapı çarpardı birden..

Bir şey terkedip giderdi bütün sefilliğinle başbaşa bırakıp seni..

Huzur derdik adına çekip gidenin..

Sonra baş başa kalırdık cinnetimizle..

Yaşlı bir fahişe gibi arsızca uzanırdı yatağımıza hesabımız..

Bilmediklerimizden sorumlu olmasakta, bildiklerimiz yeterdi de artardı bile bu hesabı görmeye..

Kan ter içinde kalırdık , kendi çığlıklarımızla sağır olurduk da bir karabasan tutardı sesimizi duyuramazdık..

Kezzap akıtırdı gözler..

Göz çukurlarımızdan akıverirdik beyaz çarşafa..

Yaş ,ter, kusmuk, irin olurduk bir anda..

En ağır kokularımız dolardı odaya..

Tiksinirdik kendimizden..

Kimsenin bilmediği hallerimizle, cinnetlerimizle, cinayetlerimizle yüzleşirdik..

Örtünecek, bir anne kokusu arardık..

Sonra aslında o kokunun bile ne kadar yabancısı olduğumuzu farkederdik..

O rahimden düşen paklığın nasıl bir pisliğe dönüştüğüne bakardık..

Ve hala içimizde kalan bir parça insanlık varsa UTANIRDIK..

Bütün dertler gece olunca azardı..

Gece başlı başına AZARdı zaten, hala muhasebesini görebilen ruhlar için.