Simerenya..

"Simerenya " diye fısıldadı kadın...

"Herşeyin mümkün olabildiği tek yer..."

Sonunda bulmuştu saklanacağı yeri. Burda beni kimse bulamaz dedi kendi kendine..

İnsan bazen, kendi kendine hicret etmek istiyordu.. Kendinden kaçıp, yine kendine varmak.. Vardığı yerde kendi muhacir halini kucaklayan ensar olmak istiyordu.. Anlaşılmak yolundaki son umutlarını usulca bıraktı avucundan.. Boş kalan avucunu küçücük bir yumruk yaptı..Yumruğunu cebine gizledi sonra.. Kimse, çaresizliğini görmemeliydi.. Kimse.. Hiç kimse..

Eski püskü, kirli, ter, kan, ihanet kokan ne varsa hepsini toplayıp yaktı, düşlerinin arka bahçesinde..Göğe yükselen dumanla, uzaklardaki dostlara gidiyorum diye haber yolladı. Kendinden başka hiç birşeyi almadan çıktı yola..

Gözlerini kapattığı anda Simerenya'daydı..

Kapıda kendini bekleyen kendisiyle selamlaştı..

"Yorgunum" dedi kendine..

"Biliyorum" diye yanıtladı, kendini..

"Yalnızım" diye geçirdi içinden..

"Herkes yanızdır" diye mırıldandı diğeri..